De volgende dag had ik ook een gesprek staan voor een potentiële nieuwe opdracht. Vlakbij Jan Thiel – een hotel boutique waar foto’s benodigd zijn voor de opening ervan. We hebben lang en leuk gesproken op de dinsdagavond. En ik ging naar huis met een goed gevoel. We hebben nog plannen gemaakt de volgende dag en daarop de shoot gepland voor de zaterdag, ik had er erg veel zin in.
Op woensdag en donderdag waren het dagen net als anders. Kinderen naar school, Martine naar het CMC en ik bewerkte foto’s na en bereidde mij voor op de nieuwe shoots voor de komende dagen. Het leek een week als geen ander. Tegelijk waren we bezig om te kijken of we met de verhuurder van ons huis in gesprek konden.
Want zoals gesteld waren we niet tevreden met het opgeleverde waarin we terecht waren gekomen. In de eerste drie maanden van ons verblijf is er doorlopend verbouwd en we zaten meer op een bouwplaats dan op een waardige huisvesting. De makelaar via wie wij deze plek hebben geregeld, hebben we destijds vanuit Nederland gevraagd naar een kindvriendelijke omgeving.
Maar dat was het absoluut niet. Een afslag links of rechtsom – en de kans dat Sanne weg zou zijn was groot. We stonden dan ook doorlopend op scherp, wat het wonen op die manier zeer vermoeiend maakt. Helaas had de plek verder ook totaal geen ruimte voor Lotte en Niels om te spelen, er was nergens schaduw en alles was een soort van bouwterrein.
Tussendoor hebben we vaak hierop gewezen. Er werd erg luchtig over gedaan, het zou allemaal beter worden, net zoals het zwembad er zo zou zijn. Ik had van meet af aan in de gaten dat we te maken hadden met een masker, die de eigenaar opzette als het zo uitkwam. Ik vond het tijd worden de makelaar op de gebreken te wijzen en stuurde een uitgebreide mail hierover.
Maar zij gaven niet thuis en schoven alle verantwoordelijkheid voor zich uit. We moesten het zelf maar oplossen. Wel reageerden ze met de verhuurder in de CC. Daarop heb ik mij direct gericht tot de verhuurder, welke de klachten wederom negeerde en ons uiteindelijk wees op ons contract. Er kwam een mailwisseling tot stand waarin we ons beklaagden hoe dit verliep.
Een lang verhaal kort brengt me bij de vrijdagavond, Martine zat in een late dienst en ik was thuis met de kinderen, ze lagen net op bed. Er kwam een neef van de verhuurder aan onze deur met een telefoon voor mij. De verhuurder zat namelijk een tijdje in Nederland, maar wilde mij spreken, via de telefoon. Ik dacht nog ‘fijn, kan ik tenminste eindelijk erover praten’. Maar daar kreeg ik de kans niet voor.
Deze man, de neef en nog wat mensen zouden naar eigen zeggen bemiddelen. Maar het was niet meer dan intimidatie en bedreiging. Ook dit lang verhaal kort, ik was in alle staten en probeerde ze uit huis te houden. Want ik had mijn kinderen binnen. Lotte had Niels en Sanne in haar kamer opgesloten waar ze hen liet tekenen en koptelefoons opzetten.
Uiteindelijk mocht ik doodvallen van de verhuurder en de kinderen van de kliffen storten. We mochten oprotten uit de woning. Het geluk was dat ik het complete gesprek opgenomen had, mijn gevoel dat het twee kanten op kon gaan zat goed. Martine kreeg in het ziekenhuis ook een vreemd voorgevoel en kon mij uiteindelijk bereiken, ik zei dat ze met spoed thuis moest komen, want ik raakte compleet buiten zinnen door de blijvende aanwezigheid van de mensen voor onze deur.
Ik kreeg de deur uiteindelijk (eindelijk en gelukkig) dicht en kon onze kinderen bereiken. Niet veel later kwam Martine eraan, ze heeft op haar manier nog gemeld dat we direct op zouden pakken.
Zaterdagochtend. We worden wakker met een hele rare kater, een soort ongeloof en directe actiemodus om onszelf hieruit te halen. Ik moest de shoot met het hotel afzeggen, wat vond ik dat verschrikkelijk naar. Maar het kon niet anders, ik was er met mijn hoofd niet meer bij.
We hebben alles direct opgepakt, de RAM en KIA volgegooid en de eer aan onszelf gehouden door alles netjes achter te laten. In de tussentijd had Martine een onderkomen geregeld voor een week, later is er zicht op een huurhuis voor de komende maanden. Via derden hebben we nog een soort oplevering gehouden, sleutels gegeven om hier zo snel mogelijk vandaan te komen.
In de middag kwamen we aan bij ons nieuw onderkomen. Ver van waar we wegkwamen. Opgelucht en met ongeloof hebben we ons hier eerst neergeploft. Het voordeel was dan wel dat we eindelijk buiten zaten, op een gewone stoel – onder een mooi afdak met een groene omgeving. Wat hadden wij dat gemist, gewoon buiten zitten.
Ondanks alles lijkt het ze wel goed te gaan, we komen rustig bij en kijken vooruit. We pakken ons leven hier verder op, maar dan op een andere plek. Morgen gaan we een nieuwe week in, school – werk en al dat wat Curaçao ons ook te bieden heeft. Deze beleving is er een die je niet wilt. Ondanks dat blijven we positief en hebben we gelukkig ook ontzettend veel mooie dingen gezien, gedaan en meegemaakt.
12 reacties
Pfffff heftig! Uitpuffen en weer door. Succes, jullie kunnen dat 💪
Heftig geval maar we kunnen door, we hebben weer een mooi vooruitzicht!
Jemig. Lijkt me verschrikkelijk zo te maken te krijgen met intimidatie. Gelukkig is het voorbij. Succes op de nieuwe plek.
Nou, wat heftig. We wensen dat jullie je plek weer zullen vinden en kunnen genieten van al het moois op Curaçao
Dat komt goed, dankjewel Baukje – Curaçao heeft gelukkig veel meer moois in zich dan dat.
Dankjewel Ellen – het is voorbij inderdaad en we kijken positief vooruit!
Zo, heftige ervaring. Maar wat hebben jullie goed kunnen schakelen en de draad ergens anders weer op kunnen pakken. Trots op Lotte, stoere meid ❤️
Rustig aan, hopelijk snel een nieuw onderkomen voor langere tijd
Dat onderkomen is geregeld, we hebben weer een fijn vooruitzicht – met een betere basis dan hoe we hier kwamen. Dankjewel, we nemen de mooie dingen mee en gaan positief vooruit! En Lotte heeft heel wat in haar mars – zeker stoer :).
Minder leuk allemaal. Goed gehandeld en nu weer de mooie kant ervaren. Liefs Sietske.
Zo is het – en dat mogen we samen ervaren de komende dagen. Tot snel!
Hier is niks aan en ook zo onterecht. Lotte, wat ben jij een dappere meid! Ik hoop dat er snel een nieuw fijn plekje voor jullie is.
Zeker onterecht – deze mensen handelen uit frustratie ipv oplossingen – helaas. Dankjewel – het plekje is er, binnenkort komen we op een fijn huis uit en kunnen we weer vooruit!