We zijn inmiddels alweer een paar weken verder sinds we het familiebezoek mochten verwelkomen. De vakanties zijn afgelopen – iedereen is weer thuis, aan het werk of naar school. En zo natuurlijk wijzelf ook. Het leven op Curaçao gaat weer verder.
Warmte en energie
Het klimaat op een tropisch eiland is wat je ervan mag verwachten. Maar het is de afgelopen weken wel ontzettend warm, benauwd en klef. Tijdens shoots met locals kreeg ik al te horen dat zelfs zij het wel erg warm vinden de laatste tijd.
Het zorgt ervoor dat we veel zwemmen en onderhand 5 tot 6 ventilatoren draaiende hebben, de gehele dag. Ook de energierekening schiet op deze dagen de lucht in. Airco’s hebben veel meer moeite om onze nachten te koelen en de ventilatoren draaien dus non-stop. Het bracht mijn gedachten ook bij de locals in sommige buurten.
Volgens recent onderzoek zijn er een aantal straten en buurten op Curaçao zó heet, met uitschieters tot wel 48 graden. En dan durven locals die er wonen de apparaten vaak ook nog eens niet in te schakelen – vanwege dus de hoge energierekeningen. Wat een drama – dat laat mij niet snel los.
Maar terug naar ons eigen verhaal – hebben we weer ontzettend veel meegemaakt. Een lek zwembad, de brandweer aan huis en zo nog wel wat zaken waarvan je denkt ‘hoe dan’.
Bezoek van familie en uitstapjes
Ook kwamen Jantien, Erik, Rinske en Jurre nog langs op hen terugweg naar Nederland. Ze hadden Panama bezocht en daar zagen we geweldige verhalen van terug. In de terugreis nog een kleine 3 dagen op Curaçao, zodat we nog een paar leuke dingen konden ondernemen.
Fotoshoots en strandavonturen
Week 31 van 28 juli tot 3 augustus was een rustige week voor ons. We hadden nieuwe snorkels besteld voor Lotte en Niels, ik had een mooie fotoshoot gehouden bij Marriot Beach Resort, Martine had wisselende diensten en we waren lekker thuis aan het relaxen tussendoor.
Op 4 augustus bezochten we een wat minder bekend strandje Directors Bay. Wat een prachtige omgeving, strand en zee hier. Een paar stappen het water in en je komt van turqouise doorzichtig water, direct in het diepe. Het lijkt meer op een mega afgrond, waar ook prachtige vissen zwemmen.
Op de radio hoorde ik later dat dit soort stranden worden opgeknapt. Nieuwe pallapa’s en zitplekken worden gemaakt en er is ook security aanwezig – wat nodig blijkt te zijn – helaas. Het is een local strandje waar je met name niet op de avonden moet zijn.
Het is oppassen op dit soort strandjes. Ik had niet veel later een shoot op Kanoa beach. Een paar dagen daarop hoorde ik op de radio dat er een overval was gepleegd op toeristen. Daar word je niet erg gelukkig van – het zet mij ook tot denken aan de fotoshoot locaties: je kunt ze simpelweg niet overal houden.
Fotoshoots en strandavonturen
Een nieuwe shoot stond in de planning op Playa PortoMari in deze week. Een fotoshoot werd cadeau gegeven op het huwelijk van een mooi stel met drie jongedames. Ook nu weer een geweldige tijd beleefd en goede foto’s afgeleverd.
Op vrijdag 8 augustus komt Martine de nachtdienst uit – maar nu met 2 weken vakantie! Wat heerlijk, ze nam Lotte erop uit en gingen shoppen bij la Curaçao voor knutselspullen.
In deze week kwamen op zondag Jantien, Erik en Rinske en Jurre weer op Curaçao. Ze hadden de reis door Panama erop zitten. We ontmoeten elkaar bij ons favoriete restaurant aan zee ‘Tomatoes Pizza @the Beach’. We waren er zelf al vroeg en het blijft gek om je familie zo ineens binnen te zien wandelen.
Suppen, surfen en samen zijn
We hadden al afgesproken om de volgende dag te gaan suppen. Nu mocht ik een supboard vooruit zien te krijgen en dat ging nog prima ook. Helaas was Erik een dagje off, niet heel fit. Dus maakten Jantien, Rinske, Jurre en ikzelf een prachtige tocht over het Spaanse water.
Martine had eerder met Liesbeth, Alex, Wouter en Jouke gesupped, ze bleef nu achter om Niels en Lotte aan te moedigen. Zij gingen bij hetzelfde bedrijf, Surfspot, leren windsurfen. Een week lang kregen ze les van deze surfschool en wat deden ze dat goed.
De dag schiet zo voorbij en we gingen weer naar huis. De volgende dag moest het bezoek uitchecken bij het verblijf en kwamen bij ons de dag doorbrengen. Niels en Lotte konden niet wachten, want deze dag mochten ze nog cadeautjes uitzoeken voor hun verjaardag. Dus na het surfen gingen ze erop uit naar een speelgoedwinkel.
Deze dag heb ik pannenkoeken in de maak. Een lekkere bodem voor een lange reis is wel zo prettig. Later op de dag vlak voor vertrek nog soep en broodjes, en dan wordt het tijd om te gaan.
We rijden achter elkaar naar Hato en nemen er afscheid van elkaar. Wetende dat wij terug zullen reizen naar Friesland in November, maakt het afscheid misschien wat minder beladen. Toch vinden we het jammer, Niels heeft het er altijd erg moeilijk mee.
We hebben dan ook geweldige weken beleefd met zijn allen, met Liesbeth, Alex en kids, Jantien en Erik met de kids, het was een geweldige tijd op een bijzondere plek.
Want dat is Curaçao – een bijzondere plek om te mogen zijn.
Kleine en grote incidenten
De volgende dag kopen we een GoPro omdat Martine graag onder water wil filmen. Een perfect cadeautje alvast voor haar verjaardag! Gingen we in de middag naar Playa Lagun waar we prachtig konden snorkelen – de GoPro kon nog niet gebruikt worden – er moest nog een geheugenkaartje bij gekocht worden.
Op donderdag breng ik de kids naar surfles en de RAM naar de garage. De band loopt weer langzaam leeg wat door een ‘vieze velg’ bleek te komen. Op deze dag heb ik ook een fotoshoot op Playa Kanoa waar ik eerder over sprak. Een prachtige setting, totaal anders dan de ‘standaard’ stranden. We maakten geweldige foto’s van een familie daar.
Op vrijdag gaan Lotte en Niels de laatste keer surfen en behalen hun certificaat! In de avond pasta op het menu thuis en ik ga daarna de fotoshoot van Kanoa bewerken. Het zijn veel foto’s weer, dus ik ben tot laat aan de slag.
Brand en brandweer
Dat ik laat op bed ging, was achteraf gezien wellicht de redding betreft het huis waarin we wonen – misschien ook wel van onszelf. Omstreeks half 1 in de nacht ging ik naar bed. Terwijl ik de slaapkamer inliep zag ik ‘vreemd licht’ uit de badkamer komen. Het stond in brand.
Althans, de boiler van de douche stond in brand en was flink aangewakkerd – ik was bang dat het naar boven door zou slaan het dak in – het was gelukkig nog een kleine maar ontzettend felle brand. Ik riep Martine uit bed en zij wist met helder verstand de brandblusser te vinden. We blusten de boiler maar waren er niet gerust op – ook was de rookontwikkeling te erg om er te kunnen kijken of het nog gaande was.
Bang dat er nog iets zou smeulen, of dat het toch naar het dak zou slaan, belden we de brandweer. Sirenes klinken in de verte, we horen het zo vaak, maar nu zijn ze voor ons – onwerkelijk. De kinderen hadden we al naar buiten gehaald en zetten we dicht bij het zwembad. Bij het arriveren van de brandweer werd snel duidelijk, kortsluiting in de boiler was de oorzaak. De brand was verder dus ‘meester’.
Grappig detail: mijn fototas stond rap in de RAM.
We slapen in die nacht met een vreemd gevoel in de woonkamer. Een penetrante elektriciteit-brandlucht hing nog sterk in onze slaapkamer.
De volgende dag sta je op met een vreemd idee. Oh ja, de badkamer stond in brand. Ondanks een gigantisch vervelende avond, moesten we wel naar Kranshi in de ochtend. Ik had een afspraak staan om eindelijk nu echt die VVR stempel te ontvangen – en dat moest ook wel gezien ik anders ‘te lang’ op het eiland ben. En eindelijk – nu is het gelukt – de stempel staat erin!
We gaan in de middag eropuit, even weg, naar Cas Abao. We eten er lekker en genieten van het strand. Helaas waren we wel wat laat om er ook te zwemmen. Toch zijn we er zo nog even op uit geweest, gedachten verzetten.
Verjaardag en Klein Curaçao
Hoera! Op zondag is Martine jarig – en er staat een uitje gepland. We gaan met een boot op reis naar Klein Curaçao. De organisatie is van de Mermaid. Zij verzorgen de bootreis en hebben een klein onderkomen op het eilandje. Lekker zwemmen, lekker eten, de vuurtoren weer terugzien, weer zwemmen en uiteindelijk de terugreis. Het was een geweldige dag en iedereen vermaakte zich prima.
Klein Curaçao blijft een verbazingwekkend eiland. Het zand is zo vreemd zacht, het water is er nog zoveel malen helderder, een echt unieke plek om te bezoeken.
Bij thuiskomst waren we allemaal kapot. Een broodje en hapje, slapen.
Terug naar het dagelijks ritme
In de weken hierna volgen zich de meer standaard dagen zoals wij ze hier kennen. We eten ijsjes, Martine kan al wel haar Sedula ophalen, we bereiden ons voor op de schooldagen en ik heb een aantal fotoshoots uitstaan.
We raken de meer standaard dagen weer aan. Maar dan wel met uitjes, zoals het bezoeken van de meest Westelijke punt, Watamula, of het bezoeken van Forti op de rotsen. We blijven opzoeken wat we nog niet hebben gedaan.
Maandag 25 augustus gaan Lotte en Niels weer naar school, Martine draait een dagdienst en ik stuur previews van shoots door naar klanten. Het is weer een erg warme dag en Sanne en ik proberen het hoofd koel te houden. Ook op dinsdag is het weer ontzettend warm en we koelen ons regelmatig in het zwembad af.
Helaas loopt het zwembad doorlopend snel leeg en we moeten om de 2 of 3 dagen weer bijvullen. Dat het ergens lek zou zijn wisten we al, maar de eigenaar besloot het eerder pas te maken als zijzelf er weer zouden zijn. Maar de hoeveelheid water dat wegloopt begint wel erg veel te worden. Na overleg laten we het door een bedrijf in de week erop maken.
Totale blackout op Curaçao
In de nacht van dinsdag op woensdag is er rond 03:00 een stroomuitval. De airco’s stoppen met werken en we worden er wakker van. Niets werkt meer en met weinig slaap staan we op in de ochtend voor school. Martine heeft dagdienst en is dus al vertrokken. Ik bedacht mij pas later, op het moment dat we naar school zouden gaan, dat de RAM niet weg kan komen. Het hek gaat niet open namelijk zonder elektriciteit!
We merken al snel dat het hele eiland zonder stroom zit. Een totale blackout is het gevolg van windmolens die ‘te veel’ stroom hadden opgewekt en dit niet kwijt konden. Het precieze weten we niet, maar de ministers waren goed over de zeik ervan. Scholen bleven gesloten, betalingen lukten niet, winkels en bedrijven dicht – en al de rest draaide op nood aggregaten.
En dan wordt het wel ontzettend lastig om het hoofd koel te houden – geen ventilatoren of koud water. We hebben een groot deel van de dag in het zwembad doorgebracht. Bij thuiskomst van Martine gingen we op zoek naar lichtjes op batterijen, want we wilden niet een donkere nacht in.
Maar toen, eindelijk, rond half 7 in de avond sprong alles weer aan. Er was weer stroom. Hoe blij kun je zijn, het maakt je wel erg bewust van wat je zonder stroom allemaal niet kan doen. Het gebeurt wel vaker, maar nooit zo lang beleefd.
Marie Pampoen en pizzatijd
De volgende dag blijven de kinderen ook nog thuis van school. Hoewel er weer stroom is, is het nog niet heel stabiel naar het schijnt. Weer een vrije dag voor hen. We zwemmen en knutselen, tekenen en lezen wat af deze dag. Martine heeft een nachtdienst en is dus ook thuis. Ondertussen bereid ik mij voor op een shoot bij Tugboat beach.
Het stel dat ik zal fotograferen verwachten een kindje – en de man wil zijn vrouw ten huwelijk vragen – hoe ontzettend gaaf dat ik dat vast mag leggen!
Na een geweldig leuke shoot vliegen we vrijdag, zaterdag en de zondag door. We zijn veel thuis, hebben school op vrijdag en Martine draait haar nachtdiensten af. Op zondag gaan we naar Marie Pampoen, waar de kinderen mooie speeltoestellen hebben. We zijn er een tijdje en besluiten om – jawel – een pizza te eten bij Tomatoes.
Het is een mooie avond met zonsondergang en ik zet Niels nog eens goed op de foto. Alleen op de steiger met gedachten bij de zee, school en misschien stiekem ook ons terugkeer.
Afscheid en toekomstplannen
Het besef dat we een einde naderen is er ook bij ons. We blijven niet hier. En dat was een weloverwogen keuze. Het klinkt vaak paradijs, het is vaak paradijs. Toch zijn we er in een aantal maanden tijd achter gekomen dat écht wonen op Curaçao het niet voor ons is. Misschien hadden we ons anders gevoeld als we wel een huis hadden kunnen kopen. Of hadden we andere gevoelens gehad als we niet de ellende van de vorige woning meemaakten.
Curaçao is daarnaast ook écht warm, met hoge luchtvochtigheid en benauwde dagen is het pittig met 3 kinderen. We hebben er veel meegemaakt, in goede en vervelende zin. We zijn hier per november niet meer, maar hebben het daarna wel van voor tot achter gezien en meegemaakt. We maken ons op voor een nieuwe reis. Wat nu nog kan met ons gezin.
Toch is het idee dat je straks niet meer kunt zeggen ‘wij wonen op Curaçao’ een gemis, nu al. Ik denk dat ik Curaçao dan ook meer als een thuis voor korte tijd moet zien. Een plek waar je op adem komt, loslaat, andere frequenties oppakt, een plek waar je terugtrekt voor de tijd dat je er bent.
Wat we meenemen uit Curaçao
We nemen dan ook erg veel mee terug als gezin. Ervaringen, kennis, informatie, cultuur en historie, scholing, talenkennis en zoveel meer. Je opnieuw wegwijs maken en settelen in een ander land, gebruiken en gewoontes van de locals. Of dat je niet alles in één keer moet willen, dat je rustig aan mag doen, poko poko.
Dat is wat we meenemen, dat is wat we hier toch maar mooi hebben mogen beleven en ondervinden. Straks in November terug in Friesland, met Curaçao achter ons, bereiden we ons voor op nieuwe dromen die wij zeker na zullen jagen.
Maar tot die tijd – genieten we nog 2 maandjes keihard van dit prachtige eiland!
4 reacties
Jullie kunnen straks terug kijken op een prachtige tijd met vele ervaringen en belevenissen! Maar stiekem kijk ik er ook al naar uit om jullie weer vast te kunnen houden. Liefs Sietske.
Dat kunnen we zeker, maar ook kunnen we vooruit kijken naar mooie nieuwe plannen. We gaan elkaar snel genoeg weer zien!
Weer heel wat meegemaakt!
Hopelijk iets minder vervelende toestanden in jullie laatste periode op Curaçao. Ik wens jullie nog mooie avonturen toe. We kijken ondertussen ook uit naar november!!
Dat zeker Liesbeth – we hopen op een rustige exit haha – genoeg beleefd zo. Maar we zijn al lang blij dat we er zelf om kunnen lachen. We zien jullie snel weer!