Precies negen maanden hebben we op het tropische Curaçao gewoond. We hebben er alles kunnen ontdekken en doen wat we wilden. Na een aantal maanden begon een oude wens opnieuw te kriebelen: de camperreis die we eigenlijk al voor ogen hadden vóór we naar Curaçao vertrokken. In die fijne tijd op het eiland besloten we alsnog door te zetten.
De camper zou in oktober rijklaar gemaakt worden, zodat we hem in november konden ophalen.
Op 5 november 2025 vlogen we met ons gezin terug naar Nederland, en op 6 november kwamen we aan. Door mijn gebroken heup – opgelopen na een val op Curaçao – kregen we extra assistentie op zowel Hato als Schiphol. Dat was in dit geval een voordeel: geen wachtrijen en rustig instappen.
De vlucht verliep verder prima. In Nederland werden we opgewacht door onze ouders en mijn schoonzus Daniëlle. Precies negen maanden later stonden ze daar weer, net zoals toen ze ons uitzwaaiden. Het was ontzettend fijn om ze weer te zien. Ondanks het temperatuurverschil scheen de zon en voelde het direct vertrouwd.
We reden naar Friesland en stopten eerst bij Martines ouders voor koffie en thee. Na even bijpraten werden we naar ons chalet bij De Koppenjan gebracht – dezelfde plek waar we voor Curaçao tijdelijk woonden. Het chalet was versierd met tekeningen, kijkdozen voor Niels en Lotte, Friese vlaggetjes en een gevulde koelkast. Een warmere binnenkomst hadden we niet kunnen wensen.
Op vrijdag pakten we een dag rust om de jetlag weg te werken. Maandag zouden Lotte en Niels weer naar school. Ondertussen hadden wij genoeg te regelen:
Die gemeente-inschrijving was nodig om onze auto – een Nissan Qashqai die we al eerder vanuit Curaçao hadden gekocht – op naam te kunnen zetten. Door verwarrende chaletnummers duurde het echter langer dan verwacht. Gelukkig mochten we de auto tijdelijk op een andere naam laten registreren. Niet veel later werd hij afgeleverd.
Een paar dagen later reed ik samen met mijn vader naar Cameranu in Urk om nieuwe lenzen en materiaal te kopen. Dankzij mijn ervaringen met de Nikon Z6II op Curaçao wist ik precies wat ik zocht. Het licht op Curaçao is niet te vergelijken met dat in Friesland of andere landen, dus mijn lenskeuze moest anders.
Ik wilde minder lenzen in de tas, maar wel lichtsterker en veelzijdiger – geschikt voor fotoshoots, landschappen en natuurlijk macro. De 90mm macrolens had ik al (en die gebruik ik óók veel voor portretten). Tegen inruil van mijn oude lenzen nam ik een 28–70mm en een 50–400mm mee terug. Perfect voor wat ik fotografeer én voor compact reizen.
Op woensdag zouden we de camper ophalen, instructies krijgen en hem naar huis rijden. Maar… de gemeente-inschrijving was nóg niet rond. Daardoor konden we de camper nog niet overschrijven. En zo’n voertuig zet je niet even op een andere naam.
We hielden de afspraak wel aan, zodat we in elk geval de instructies konden krijgen en de camper voor het eerst in het echt konden zien. Wat een enorme wagen! Met 7,40 meter is het een ruim onderkomen waar we als gezin prima in kunnen leven.
Met een hoofd vol informatie reden we terug naar huis, met de afspraak om hem zo snel mogelijk op te halen.
De dagen erna stonden vooral in het teken van school, speelafspraken en bezoekjes aan familie. Op Curaçao had ik al een compleet Excel-sheet gemaakt met alle benodigdheden voor de reis: powerbanks, Starlink, kabelhaspel, opvouwbare spullen zoals wasmand en wasbak, noem maar op.
De pakketten kwamen in de dagen daarna binnen. Ondertussen moesten we nog van alles uitzoeken en afronden: de medische afhandeling van mijn heupbreuk, tandartsafspraken, en een geschikte camperverzekering.
We laten ons uitschrijven vanwege de leerplicht van Lotte en Niels (en later Sanne). Thuisonderwijs is tegenwoordig bijna onmogelijk om officieel te regelen, tenzij je in uitzonderlijke situaties zit. Een camperreis door Europa valt daar niet onder. Dus uitschrijven is de enige optie.
In de dagen erna begon het ’s nachts steeds harder te vriezen. Hoewel de camper beschut staat én een antivriessysteem heeft (voor de boiler), besloten we toch de leidingen volledig leeg te maken. Zo weten we zeker dat er niks bevriest.
De camper staat nu winterklaar. We kunnen hem rustig verder inrichten en ontdekken. De belangrijkste materialen hebben we inmiddels in huis en we weten nu hoe we straks de verzekeringen gaan regelen.
We zijn er steeds meer klaar voor om te vertrekken. We kijken er enorm naar uit om op deze manier te gaan leven. Nieuwe omgevingen, vrij rondreizen, stukken natuur en warmte opzoeken – medio februari hebben we ons vertrek gepland. Dat hangt nog een beetje af van hoe alles verloopt, waaronder het herstel van mijn heup.
We vertrekken sowieso eerst richting de zon. Het verschil tussen Curaçao en de winterkou in Friesland is wel héél groot.
De komende weken richten we de camper verder in en bereiden we ons voor op vertrek. In februari gaan we écht rijden, richting de zon, nieuwe plekken en een leven dat we al jaren voor ons zien.
We houden je graag op de hoogte, gezellig als je met ons meereist.
